Το μυστικό των υποψηφίων προέδρων και η ατζέντα
του Γιώργου Ροδάκογλου
Αναρωτηθήκατε ποτέ ποιος πρέπει πραγματικά να είναι ο ρόλος ενός προέδρου κοινότητας ή πως θα θέλατε να είναι ο πρόεδρος της δικής σας κοινότητας; Το άρθρο αυτό γράφεται με αφορμή τις συζητήσεις που έχουν ήδη ξεκινήσει γύρω από την αναζήτηση προσώπων που θα εκπροσωπήσουν τις παρατάξεις στις επόμενες εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης. Μέχρι στιγμής οι περισσότερες κινήσεις στο Δήμο Πέλλας φαίνεται να προέρχονται από την πλευρά της σημερινής διοίκησης, σε αντίθεση με την αντιπολίτευση όπου παρατηρείται μια αδράνεια.
Και δεν είναι δύσκολο να βγεί ένα πρώτο πολιτικό συμπέρασμα, πως η συγκεκριμένη διοίκηση λειτουργεί με μεθοδολογία και στρατηγική προσέγγισης νέων προσώπων. Η στρατηγική αυτή -που είναι αντιληπτή από τους πολίτες- ενδεχομένως να «κλειδώσει» από πολύ νωρίς αρκετά νέα αξιόλογα στελέχη στην παράταξη του Στάθη Φουντουκίδη, δημιουργώντας σοβαρό προβληματισμό στις υπόλοιπες παρατάξεις που δεν έχουν αποσαφηνίσει ακόμη το ρόλο τους, λόγω λανθασμένων εκτιμήσεων.
Οι πρώτες κρούσεις έγιναν σε μια ηλικιακή ομάδα μεταξύ σαράντα έως πενήντα ετών σε άτομα που διαθέτουν διάθεση προσφοράς και όρεξη να ασχοληθούν ενεργά με τα κοινά και ήδη οι ενέργειες αυτές έχουν προχωρήσει σε πολλά χωριά του Δήμου Πέλλας αλλά ωστόσο για ευνόητους λόγους δεν ανακοινώνονται. Μάλιστα, αρκετές από τις επιλογές είναι μακριά από συμπεριφορές που στο παρελθόν τραυμάτισαν το θεσμό των κοινοτήτων σε πολλές περιοχές της χώρας.
Είναι όμως άξιο απορίας, ότι η στρατηγική αυτή -η οποία δεν είναι δύσκολο να γίνει κατανοητή- δεν προκαλεί τα αντανακλαστικά της αντιπολίτευσης και αυτό ίσως να είναι και το μεγάλο λάθος της. Προφανώς αγνοείται κάτι που είναι εξίσου σαφές, πως όταν ένας άνθρωπος διαθέτει κοινωνική αποδοχή και αξιοπιστία, η δυναμική του επηρεάζει αναπόφευκτα και τον συνδυασμό που εκπροσωπεί. Και αυτή τη στιγμή ο Φουντουκίδης με το τρόπο που δραστηριοποιείται θα στερήσει από τους αντιπάλους του το πλεονέκτημα συμμετοχής στην επιλογή καλών στελεχών κάτι που μοιραία θα προκαλέσει αιφνιδιασμό.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αναδεικνύεται όμως και το βασικότερο ίσως «όπλο» που θα πρέπει να διαθέτουν οι υποψήφιοι πρόεδροι στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές και δεν είναι άλλο από την υιοθέτηση ουσιαστικής ατζέντας. Η ατζέντα αυτή, με θέσεις, διεκδικήσεις, καθημερινή παρουσία και πραγματική γνώση των προβλημάτων της τοπικής κοινωνίας, θα αποτελεί ίσως και το μεγαλύτερο «μυστικό» της εκλογής ενός προέδρου κοινότητας. Δηλαδή ο κάθε υποψήφιος πρόεδρος θα πρέπει να πει στους πολίτες από τώρα, για ποια θέματα παλεύει.
Δεν πρέπει να προσπερνάμε επίσης και κάτι άλλο που έχει ήδη γίνει αντιληπτό από την κοινωνία και η οποία το πλήρωσε πολύ ακριβά. Ότι οι εποχές του «ψηφίζω τον φίλο, τη φίλη, τον ξάδερφο ή το καλό παιδί» μόνο και μόνο για να αποκτήσει έναν τίτλο ή να εξυπηρετηθεί προσωπικά, έχουν αποδειχθεί καταστροφικές. Οι διαπιστώσεις αυτές δεν επηρεάζουν πλέον μόνο τους ίδιους τους κατοίκους των χωριών, αλλά κυρίως τους ίδιους τους δημάρχους που επαναπαύτηκαν έως τώρα.
Όμως φαίνεται πως αυτή τη μεταβολή του κλίματος ίσως να μην την έχουν αντιληφθεί πλήρως οι παρατάξεις Καστερίδη και Στάμκου, οι οποίοι δείχνουν να κινούνται ακόμη με παλαιότερα πολιτικά δεδομένα και πιθανόν με μια εικόνα της κοινωνίας που δεν ανταποκρίνεται πλέον στην πραγματικότητα των κοινοτήτων. Αντίθετα, η πλευρά Φουντουκίδη φαίνεται πως εκτός από το ότι γνωρίζει πολύ καλά τις υπαρκτές αδυναμίες της, έχει εντοπίσει έγκαιρα αυτή τη μετατόπιση και ήδη επιχειρεί να «χτίσει» δίκτυο από τη βάση, επενδύοντας κυρίως σε νέα πρόσωπα με κοινωνική παρουσία και όχι αποκλειστικά και μόνο σε ήδη υπάρχοντες αυτοδιοικητικούς μηχανισμούς.
Πλέον αυτό που απαιτείται είναι, ότι ο πρόεδρος μιας κοινότητας δεν μπορεί να είναι μόνο διακοσμητικός. Επιπλέον εάν πραγματικά σέβεται το θεσμικό του ρόλο, δεν πρέπει να περιμένει να φτάσουν τα προβλήματα στο γραφείο του αλλά να τα βλέπει ο ίδιος.
Και εδώ προκύπτει ένα ακόμη σημαντικό ζήτημα που αποτελεί ένα σοβαρό πλεονέκτημα επιτυχίας για δυο πλευρές. Οι υποψήφιοι πρόεδροι που ήδη αποδέχονται ή εξετάζουν συνεργασία με την πλευρά της διοίκησης θα ήταν ίσως χρήσιμο να αρχίσουν από τώρα και μέσα στα επόμενα δύο χρόνια να καταθέτουν συγκεκριμένα αιτήματα και διεκδικήσεις για τις κοινότητές τους, ζητώντας λύσεις και παρεμβάσεις πριν ακόμη φτάσουμε στην προεκλογική περίοδο. Και στο σημείο αυτό εντοπίζεται το πλεονέκτημα της διοίκησης. Μπορεί δηλαδή από τώρα με τα στελέχη που επιλέγει, να ορίσει την ατζέντα των θεμάτων που μπορεί να τα υλοποιήσει στην επόμενη διετία.
Η συγκεκριμένη λογική δεν θεωρείται ούτε παράλογη ούτε δύσκολη στην εφαρμογή της. Διότι όταν ένας υποψήφιος πρόεδρος δείξει έμπρακτα τη διάθεση προσφοράς και διεκδίκησης από τώρα και όχι εκ των υστέρων, που όλα θα κινούνται σε καθαρά προεκλογικούς ρυθμούς, θα θεωρείται σίγουρο ότι θα έχει μια αποδοχή τουλάχιστον 90% στην τοπική κοινωνία στην οποία εκλέγεται.
Θα πρέπει να γίνει σαφές και κάτι άλλο. Ότι στη σημερινή εποχή δεν αρκεί ένας πρόεδρος να είναι ο καουμπόι ή ο σερίφης ενός χωριού αλλά κυρίως ο υπηρέτης - στήριγμα των κατοίκων. Επιπλέον πρέπει να είναι τίμιος και να μην έχει δώσει δικαιώματα με τη συμπεριφορά του.
Ιδιαίτερη ευαισθησία θα πρέπει να δείχνει απέναντι στα άτομα με αναπηρία και στους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας. Η στήριξη των δικαιωμάτων τους, η διεκδίκηση προσβασιμότητας, στους δημόσιους χώρους (ελεύθερα πεζοδρόμια, ανοιχτές διαβάσεις, παρακώλυση εισόδων, κλειδωμένα γήπεδα) η καθημερινή φροντίδα και ο σεβασμός στις ανάγκες τους δεν είναι πράξεις φιλανθρωπίας αλλά στοιχειώδης υποχρέωση ενός πολιτισμένου ανθρώπου που θέλει να λέει ότι υπηρετεί μια τοπική κοινωνία.
Οι κάτοικοι λοιπόν δεν είναι αδαείς, όπως πολλοί νομίζουν αλλά αναγνωρίζουν ποιος παλεύει αληθινά για τα προβλήματά τους και ποιος βρίσκεται κοντά τους όχι μόνο στις εκλογές αλλά κάθε μέρα. Και τελικά, η μεγαλύτερη δύναμη ενός προέδρου δεν είναι ο τίτλος που κατέχει αλλά η εμπιστοσύνη που καταφέρνει να χτίσει μέσα στην ίδια του την κοινότητα και όταν η εμπιστοσύνη αυτή οικοδομηθεί τότε γίνεται αυτομάτως και επιλογή. Αυτή είναι η στρατηγική που ακολουθεί ο Φουντουκίδης, δηλαδή, «χτίζει» σιγά-σιγά πολιτικά με νέα πρόσωπα και οι αντίπαλοι του, απλά κοιτάνε.
Δημοσιεύτηκε στις 25 Μαΐου, 2026
